عزیزم، معجزه وقتی میشه که باورش کنی.
جایی که هستی را باور کن.
عظمت قدرت و خواستش را که الان اونجایی!

دلتو بده دهش تا معجزه را ببینی

اونجا بودنتو معجزه بدون، برای یه شروع جدید!
یه موهبت از طرف خدا 

زندگی ورای به ظاهر مشکلات ما در امتداد صبر خدا جریان داره.

حرف من به تو اینه:
صبر داشته باش، صبر.

گفت: "یزد بی یزد"
کار منو راحت کردی
...
باید باور کنم که اشتباهی در کار بوده؟

حتی خود نفس دیوونگی هم وسوسه برانگیزه، دیگه چه برسه به اینکه ...
به هر حال تموم شد!

پ.ن: چرا اینقدر زود بزرگ شدیم؟

آخه چقدر نشونه؟
تا کی فقط باید نشونه دید؟

دیگه چی مونده که ندیده باشم؟

گر نکوبی شیشه ی غم را به سنگ
                                                       هفت رنگش می شود هفتاد رنگ

هنوزم باور نمی کنم!
هنوز 1 سال هم نشده ، مرداد میشه 1 سال.
هنوز قیافش جلوی چشممه وقتی که آخر شب
از اون چشمای درشت قرمزش
تو لباس سفید عکس یادگاری گرفتم!
...
اگه می دونست، هیچ وقت تلاش می کرد فوق قبول شه؟
پا میشد این همه راهو بره و بیاد؟
فکر نمی کنم
احتمالاً ترجیح می داد به جای این وقت تلف کردنها
زندگی کنه!
.
.
.
.
دیشب تموم شد!  

این ستون وسط دانشکده است!!!

اینم هنر نمایی ملت خوش ذوق دانشکده!

اگه گفتی کدوم منم؟